Wednesday, 18 June 2008

Tijd om het zwijgen te verbreken

Een correspondent uit Den haag (NL) vat in het volgende artikel de huidige situatie in Zuid-Afrika goed samen.

Ook hij roept op om de ogen te openen en Zuid-Afrika dringend van de ondergang te redden. Alleen, hier is politieke moed voor nodig, iets wat de meeste Westerse regeringen niet kunnen opbrengen, omdat zij vanuit een linkse doctrine redeneren en regeren.

Maar voor de blanke Afrikaners - en mede ook voor de ganse zwarte bevolking - tikt de klok verder…

De ondergang is nabij, en de wereld zal getuige zijn van het volgende menselijke drama!

Ik hoop althans mijn steentje te hebben bijgedragen aan de bewustmaking van de hoge nood, die in Zuid-Afrika heerst, hoewel ik hierin veelal alleen sta en wellicht voor een rechtse racist zal versleten worden.

De waarheid heeft echter haar rechten en de toekomst zal ze aan het licht brengen… maar dan zal het te laat zijn!

John Vrancken

08/03/2007


Tijd om het zwijgen te verbreken

Op 20 december 2006 werd Zuid-Afrika opgeschud door de zoveelste daad van wreed, weerzinwekkend barbarisme.

Stelt u zich het volgende tafereel voor. Een jong gezin, bestaande uit een vader, moeder, zoontje, dochtertje en een vriend van de familie, gaat een dagje hengelen langs een meer. In Zuid-Afrika is het nauwelijks mogelijk zomaar langs een meer of in een park te wandelen. Je bent nergens je nog veilig voor je leven. Niet eens je eigen huis biedt je veiligheid. Een uitstapje met de familie kan je duur te staan komen, maar zo vlak vóór de Kerst en de heersende feeststemming gaan de remmen los, zelfs voor de meest veiligheidsbewuste Zuid-Afrikaners. Moeder heeft haar vijfjarig dochtertje in de armen, een blond meisje met gekruld haar, dat in het nieuwe jaar voor het eerst naar school zou gaan. Moeder en vader hebben al de nodige spullen gekocht voor deze grote stap en het meisje zegt een popje te willen hebben voor de Kerst. Ze denkt ook aan een cadeau om aan Jezus te geven voor diens komende verjaardag.

Vanuit het niets komen er twee gewapende mannen op het gezin af. “Overval!” roept er één en schoten beginnen te vallen. Chaos, kabaal, iedereen zoekt verwoed dekking, en dan valt de stilte. Vader rent naar zijn auto om de daders achterna te zetten, maar zijn autobanden zijn lek geschoten. Hij beseft niet dat een kogel zijn hemd scheurde. Moeder beleeft de ultieme nachtmerrie. Zij merkt nauwelijks op dat haar vingertopje door een kogel werd geschampt. Haar dochtertje, dat in haar armen ligt, kreeg een kogel door het hoofd. In jassen gewikkeld, probeert het gezin wanhopig het meisje naar het ziekenhuis te brengen, maar dat zou niet baten. Het lichaampje wordt kouder en het meisje is bij aankomst doodverklaard. Vader kan zijn tranen niet tegenhouden als hij zijn verhaal voor de pers doet. Hij heeft last van een enorm schuldgevoel en zegt nooit meer een hengel aan te zullen raken. Hij zal nooit meer zijn engeltje terugzien. Het zwembad dat hij speciaal voor de feestdagen heeft opgeschoond zou nooit meer een bron van vreugde worden voor zijn dochtertje, dat graag zwom. Iedereen hoopte dat zij ooit op tv als nationale zwemster bekend zou worden, maar nu zullen ze niet eens de Kerst met haar meemaken. De kerstdagen zullen voortaan een zeer macaber karakter krijgen, gevuld met onmetelijk verdriet…

Deze tragische gebeurtenis overkwam het Esterhuizen gezin in Randfontein, zowat veertig kilometer ten westen van Johannesburg.

Op 8 februari 2007 komt een groep betogers vóór het gerechtsgebouw van Randfontein samen om te protesteren tegen het geweld dat Zuid-Afrika teistert, en om hun woede over de laksheid van de overheid te uiten. Protestborden met teksten als “Ons sê nee vir misdaad. Genoeg is genoeg” en “Danielle se wrede dood lê ek voor die regering” worden voor het gebouw omhooggehouden. Danielle Esterhuizen is de naam van het vermoorde meisje.

Zuid-Afrikanen vragen zich af in welke maatschappij zij zich bevinden, waar een moeder beschrijft hoe een kogel haar kind fataal verwondde, terwijl het bij moeder op schoot zat. Het geweld is zo algemeen geworden dat slechts af en toe een dergelijke tragedie in de kranten verschijnt. Het is schering en inslag geworden, en niemand lijkt er zich werkelijk druk om te maken. Grote bedrijven zwijgen, buitenlandse media houden zich buiten spel en politici, voornamelijk in het ANC, knijpen een oogje dicht.

Men dient te zwijgen over de ruim 50 baby’s en peuters, die dagelijks slachtoffer worden van verkrachting. Deze afschuwelijke daden van kinderen seksueel molesteren is ontstaan uit een bijgeloof dat zoiets het HIV virus geneest. De kinderen die een dergelijke daad overleven zijn niet alleen ernstig verminkt, maar ook naar alle waarschijnlijkheid met het HIV virus besmet geraakt en ten dode opgeschreven. Een paar weken geleden verkrachtte een veertig jarige man zijn eigen baby’tje zo heftig dat het later aan zijn verwondingen overleed. Toen de moeder de man van het kind af probeerde te duwen sloeg hij haar, en zelfs toen de politie kwam opdagen dreigde hij de politie aan te randen - terwijl hij bezig was met de verkrachting!

Dit zijn daden die zo ondenkbaar zijn dat ze in Europa ongetwijfeld tot tbs en dwangverpleging zouden leiden. In Afrika rust hier geen zwaar taboe op. Zelfs de bekende Aartsbisschop en Nobelprijswinnaar Desmond Mphilo Tutu wist onlangs in een krantenartikel een krankzinnig verband te leggen tussen het apartheidsverleden en deze gruweldaad. Tutu probeert ons wijs te maken dat de scholen, ziekenhuizen, universiteiten, infrastructuur en thuislanden die Hendrik Verwoerd voor de zwarten had opgericht de redenen zijn waarom deze mannen baby’s verkrachten!?

Daarenboven is de politie uitermate inefficiënt. Op kerstavond heeft de hoofdcommissaris van de politie – een veroordeelde bommenlegger en moordenaar, Robert McBride genaamd – zijn auto in de prak gereden en was volgens ooggetuigen duidelijk onder invloed van alcohol. Agenten, die hem van het toneel afvoerden, begonnen nieuwsgierige omstaanders te beschimpen en aan te randen. Men werd afgeraden aangifte te doen. Was het niet voor het feit dat McBride een anti-apartheidsstrijder was en terreur gezaaid heeft onder het publiek, had hij waarschijnlijk nooit zo een hoge functie bekleed. Je zult maar bij hem aankloppen om aangifte te doen over een misdrijf.

Als zulke daden niet zout in open wonden smeren, dan behoort de recente uitspraak van president Thabo Mbeki zeker tot verontwaardiging op te roepen. In een recente toespraak stelde Mbeki dat het hoge geweldcijfer slechts een perceptie is. Amerika heeft ook een hoog geweldcijfer, aldus Mbeki, waarmee impliciet bedoeld wordt dat Zuid-Afrikanen niet moeten zeuren over de volksmoord op de landbouwers of de ruim 30 000 tot 50 000 moorden per jaar in hun land. Het is ironisch dat Mbeki nu zelf een grote muur ter waarde van 9 miljoen Euro om zijn huis laat bouwen, door blanke bouwkundigen nog wel. De grote leider, die misdaad ontkent en een fervent voorstaander is van bemachtiging van zwarten, laat zich door een gigantische muur beveiligen en gebruikt hiervoor blanke kennis en arbeid. Hij heeft kennelijk niet veel vertrouwen in zijn eigen mensen, maar zodra blanken als gevolg hiervan het land uit vluchten, worden zij als “onpatriottisch” of - tot niemands verbazing – als racisten bestempeld.

Terwijl al deze gruweldaden plaatsvinden, bagatelliseert Mbeki deze misdaden. Het is alsof hij niet in staat is te begrijpen hoeveel leed hij zijn land aanricht - door zich hier niets van aan te trekken - en focust in zijn toespraken alsmaar op het apartheidsverleden, dat steeds grimmiger wordt afgebeeld. Hij is een fanatiekeling, die al de heersende ellende op het verleden – met name het blanke bewind - wil afschuiven. Hij is zelfs zo ver gegaan te beweren dat de Afrikanen de beschaving aan de Europeanen gebracht hebben via Griekenland (hij gelooft namelijk dat Egyptenaren zwarte Afrikanen waren), en nu verwijt hij de Europeanen dat zij Afrikaanse vluchtelingen terugsturen, “nadat de Afrikanen de beschaving aan de Europeanen gebracht hebben”. De reden waarom Afrika vandaag in zoveel ellende verkeert is het gevolg van het koloniale verleden, volgens de president van Zuid-Afrika.

Door de zwarte bevolking voortdurend in de rol van slachtoffer van blanke agressie te dringen, is Mbeki bezig de bevolking op te hitsen tegen hen. Onder de vlag van algemeen geweld, begint het geweld in Zuid-Afrika een onmiskenbaar anti-blank karakter te krijgen. Als voorbeeld heeft ene William Kekana, de moordenaar en verkrachter van een jonge moeder, haar eenjarig dochtertje en diens oma in 2004, in een rechtbank verteld dat hij zijn daad pleegde omdat de slachtoffers blank waren…

Veel anti-apartheid schrijvers en intellectuelen beginnen zich te verzetten tegen het bijna stalinistische bewind van Mbeki. Het tij lijkt zich van nature te keren, maar of dit genoeg zal zijn om de wereld te mobiliseren tegen het bewind van Mbeki, lijkt te hoog gegrepen. Niemand greep in toen Mugabe zijn land uithongerde en in een regelrechte ellende stortte. Men stond erbij en keek ernaar. Veel landbouwers in Zimbabwe zijn Britse paspoorthouders, maar vanuit Engeland kwam er weinig animo om de eigen onderdanen in veiligheid te stellen. Dit stelt blanke Zuid-Afrikanen niet erg op hun gemak, vooral sinds gebleken is dat Mugabe in de jaren ‘90 al wilde beginnen met landonteigening. Hij werd echter door Mbeki tegengehouden omdat de blanken op dat tijdstip in Zuid-Afrika te veel macht in handen hadden en Mbeki vreesde dat de blanke Zuid-Afrikanen niet zomaar de macht zouden overhandigen, als buurman Mugabe zijn ware despotische aard liet zien. Pas toen de blanken alle macht ontnomen werd, was de kust veilig om met de landonteigeningen door te gaan.

Het is niet overdreven te beweren dat de blanke Zuid-Afrikanen vogelvrij verklaard zijn. Slechts een zeer klein percentage moordenaars wordt ooit opgepakt en niet meer dan 6% belandt in de gevangenis. Van dit aantal komt er een groot deel in ieder geval vervroegd vrij. Er wordt eveneens geen woord gerept over de moorden op de meest vitale sector van de economie, namelijk de landbouw. (In een brief van het Nederlandse Ministerie van Buitenlandse Zaken wordt gesteld dat het moordcijfer onder de zwarte bevolking hoger ligt dan onder de blanken, waardoor de genocide op de blanke boeren niet als zodanig erkend wordt. Men is echter vergeten dat zonder boeren die voedsel te produceren de spiraal van geweld alleen verder zal toenemen onder de gehele bevolking). Er wordt steeds weer gezegd dat de blanken ruim 90% van alle vruchtbare grond in hun bezit hebben, zonder te melden dat de blanken juist het land vruchtbaar maken door het te bemesten en besproeien. In de rest van Afrika, en nu dus ook in Zuid-Afrika, wordt het land niet meer bewerkt van zodra de blanke boer er weggehaald wordt: dít is de reden waarom Afrika, na het einde van het koloniale tijdperk, terugglijdt in een toestand van prekoloniale hongersnood.

Het hoofd van de organisatie Genocide Watch, dr. Gregory Stanton heeft geconstateerd dat er zich een genocide op het Zuid-Afrikaanse platteland aan het afspelen is. Volgens Genocide Watch bestaat genocide uit een achttal te onderscheiden fases, te weten: 1. Classificering, 2. Symbolisering, 3. Ontmenselijking, 4. Organiseren, 5. Polarisatie, 6. Voorbereiding, 7. Uitwissing en 8. Ontkenning.

De boeren in Zuid-Afrika bevinden zich in fase 5, aldus Stanton.

Kort geleden had de minister van Landbouw, Lula Xingwana, gemeld dat de blanke boeren hun zwarte medewerkers beter moeten behandelen, ook al verklaart 93% van de zwarte medewerkers een gunstige relatie met de blanke boeren te hebben. De relatie tussen zwart en blank in Zuid-Afrika steeks complexer in mekaar dat het ANC wil doen geloven. De Afrikaners en de zwarten hebben een lange geschiedenis van samenwerking en zijn nog dagelijks nauw met elkaar betrokken om de productiviteit van het land hoog te houden. Vanuit het ANC wordt er echter voortdurend teruggegrepen naar koloniale stereotypen tussen blank en zwart en deze worden gebruikt om de post-apartheid zwarte jeugd te indoctrineren dat de blanken slecht en onbetrouwbaar zijn. Een groot deel van de zwarte opstandelingen is sowieso te jong om zich de apartheid te herinneren, maar juist deze generatie zorgt voor het meeste geweld. (Men vraagt zich af of het hoge misdaadcijfer onder de tweede generatie allochtonen in Europa niet op een soortgelijke manier verklaard kan worden als dat van de zwarte jeugd in Zuid-Afrika).

Vanwege de voortschrijdende ellende en uiterst onzekere toekomst, zoekt men naar een leiderfiguur, die belooft een einde te maken aan de ellende, iemand die hoop en vertrouwen inboezemt. Niemand in de overheid steekt echter een poot uit. De wanhoop wordt groter. In plaats van een leider, die zich ontfermt over het lot van zijn burgers, krijgen Zuid-Afrikanen te horen dat als het geweld ze niet bevalt, zij het land maar moeten verlaten. Dit zijn niet de woorden van een losgeslagen lakei in de regering of een ambtenaar onderaan de bureaucratie, maar van de minister van Veiligheid en Securiteit zelf, ene Charles Nquakula.

Leiders vanuit de eigen gelederen hebben niet veel politieke macht en kunnen zich niet adequaat mobiliseren tegen het geweld, vooral omdat de blanken te dun bevolkt zijn, te wijd verspreid over het land en nergens een meerderheidsgroep vormen. Dit veroorzaakt verdeeldheid onder het volk en de leiders kunnen geen duidelijk, eenvormig beleid voeren om tot actie over te gaan. Daarenboven hebben de Afrikaners de christelijke plicht, om te zorgen voor de anderen, met de paplepel ingelepeld gekregen. Om de zwarte bevolking helemaal aan haar lot over te laten en voor zichzelf op te staan, lijkt voor velen de enige logische uitweg, maar botst met de waarden die ze van huis uit gekregen hebben. Voor vele jaren bestond het beleid van de Nasionale Party erin om de anderen te helpen ontwikkelen. De NP is blijkbaar de enige politieke partij in de moderne geschiedenis geweest, die zendingwerk op de agenda had staan.

Het geweld, waarmee het NP bewind gekenmerkt werd, had veel te maken met de strijd tegen het communisme (en ipso facto tegen het ANC). Soldaten en politieagenten waren veelal onervaren en hadden weinig middelen om oplaaiend geweld behoorlijk in te dammen. Daarenboven was het net het doel van het ANC om Zuid-Afrika te destabiliseren en onregeerbaar te maken.

In The African Communist van 1963 (Vol. 2 nr. 2, Jan-Mar) staat:

In order to extend the gains of the revolution, particularly in the conditions of South Africa, the utmost vigilance must be exercised against those who would seek to organise counter-revolutionary plots, intrigues and sabotage, against all attempts to restore White colonialism and destroy democracy ... a vigorous and vigilant dictatorship must be maintained by the people against the former dominating and exploiting classes. Towards this end, the Party will propose the disbandment of the police and military forces maintained by white colonialism. A new people's militia and people's liberation army, composed of and led by trusted representatives of the people, must be created.

Enige staat, die met zulke revolutionaire oogmerken te maken heeft, doet er goed aan zulke elementen een halte toe te roepen. Indien de blanken zwichten voor deze agressie zouden zwichten, dan zouden zij als opgejaagd wild behandeld worden door de nieuwe machtshebbers. Eveneens zouden deze oogmerken de blanken enige rol van betekenis ontnemen om apartheid op een vreedzame manier te ontmantelen. Het hoort dus weinig mensen te verbazen dat zoveel blanken zich liever achter de apartheid schaarden. Landen ten noorden van Zuid-Afrika zoals Mozambique, dat in 1974 een marxistisch bewind kreeg, werden in ongekende armoede gestort waardoor zwarte Mozambikanen massaal probeerden om Zuid-Afrika binnen te komen. Het is erg ironisch dat de communisten apartheid als een misdaad tegen de mensheid hadden uitgeroepen, terwijl hun eigen onderdanen hun leven op het spel zetten om naar het land van de apartheid te vluchten.

Zuid-Afrika gaat nu steeds meer de stalinistische kant op. De moorden op de boeren blijven stijgen, het geweld in de steden stijgt navenant en Zuid-Afrika verkeert volgens de hoofdzakelijk zwarte vakbondsbeweging COSATU in de grootste ban van hongersnood in 150 jaar.

Het is de hoogste tijd om het zwijgen te verbreken. Nederland heeft jarenlang het ANC royaal gefinancierd en lijkt niet in staat de ware toedracht van de zaken te begrijpen. Alles wat het ANC zegt, wordt voor zoete koek opgegeten, op een klein aantal verschillen na, zoals het omstreden aidsbeleid van Mbeki. Het geweld in Zuid-Afrika wordt puur vanuit het apartheidsverleden verklaard, zonder te beseffen dat apartheid juist een manier was om te beschermen tegen stammenconflicten en een totalitaire heerschappij. Veel Europese landen reageren instemmend en ontkennen met name het probleem in de landbouw. Er moet actie komen, vooral vanuit Europa om de druk op de regering Mbeki te verhogen en een einde te maken aan de ellende. De kans bestaat dat Europa over Zuid-Afrika zwijgt om de minderheden in het eigen land niet te vervreemden. Men moet zich wel realiseren dat de situatie in Zuid-Afrika niet zonder de nodige nuances gegeneraliseerd kan worden naar allochtonen in Europa. Er zijn bepaalde overeenkomsten maar ook cruciale verschillen, met name in de demografische samenstelling en in de heersende cultuur.

Als men werkelijk fundamenteel een einde wil maken aan de eeuwige hongersnood en ellende in Afrika, dan is het belangrijk de blanke boeren zoveel mogelijk te beschermen. Zij hebben de oplossing in handen. Helaas is het verlangen naar onteigening groter dan het besef dat er morgen wellicht geen voedsel meer zal zijn. De ellende van Afrika is grotendeels een mentaliteitskwestie. De mentaliteit is niet bevorderlijk voor rijkdom onder de mensen van Afrika. Het is hier dat de verandering moet beginnen, tezamen met de cultuur die deze mentaliteit in stand houdt. Eveneens moet men zich realiseren dat het ANC jarenlang gebruik gemaakt heeft van het oproepen tot geweld en het onregeerbaar maken van Zuid-Afrika om de blanke regering op haar knieën te dwingen. Een organisatie, die jarenlang zulke middelen gebruikt heeft, kan onmogelijk bij politieke toetreding opeens gaan praten over vrede en democratie, vooral niet als “Kill the Boer, Kill the White” hun motto is. Dan nog niet te vergeten dat het ANC met de stembusgang gefraudeerd heeft tijdens de eerste twee verkiezingen. Er is niets democratisch aan Zuid-Afrika. Misschien alleen de grondwet, maar als de regering de bepalingen in de grondwet niet nakomt, en zelfs niet eens meer naar de rechter luistert om dat wel te doen, is het duidelijk dat Zuid-Afrika hard op weg is naar dezelfde ellende als elders in Zuid-Afrika.

Waar Moskou en St. Petersburg destijds de centra waren van de Bolsjewistische Revolutie, die een einde wilde maken aan standenverschillen, zullen Kaapstad en Pretoria wellicht de centra zijn, waarin het nieuwe Bolsjewisme, gebaseerd op ras, zich zal afspelen. Vanwege de miljoenen doden, die veroorzaakt worden door zulke revoluties, moet er een manier bedacht worden om dit te stoppen. Op een klein groepje wereldvreemde intellectuelen na, is niemand hierbij gebaat.

Hoe sneller hier iets aan kan veranderen, hoe meer levens er kunnen gered worden. Verdriet bij het verliezen van een kind, kan alleen een beetje dragelijk gemaakt worden als het niet voor niets geweest is.

Joseph Secrève
Den Haag
07/03/2007

Oorsprong:www.john-vrancken.org
http://www.john-vrancken.org/zuidafrika/maatschappij/00000013.htm

Vir meer artikels, raadpleeg asseblief die argiewe en soekenjin in die sykolom.
For more articles, please use the archives section or search engine in the sidebar.